Sa matahimik na komunidad ng Cagayan de Oro (CDO) City, isang karumal-dumal na krimen ang naghatid ng matinding takot at pait sa puso ng mga mamamayan. Isang ina, na kilala sa kanyang pagiging mapagmahal at dedikasyon sa kanyang pamilya, ang natagpuang wala nang buhay sa loob mismo ng kanyang tahanan—ang lugar na dapat sana ay kanyang pinakaligtas na kanlungan. Ngunit ang mas nakakangitngit sa kasong ito ay hindi lamang ang mismong pagpaslang, kundi ang nakakasuyang pag-arte ng pangunahing suspek na nakuha pang mag-drama at mag-iiyak sa mismong pinangyarihan ng krimen habang isinasagawa ang imbestigasyon.

Nagsimula ang trahedya sa isang tipikal na umaga na nauwi sa sigawan at kaguluhan nang madiskubre ang duguang katawan ng biktima. Sa pagdating ng mga otoridad at ng Scene of the Crime Operatives (SOCO), bumungad sa kanila ang isang lalaki na tila hindi mapigilan ang pag-iyak. Sa harap ng mga usisero, kapitbahay, at maging sa mga camera ng media, ang suspek ay nagpakita ng isang imahe ng taong durog na durog ang puso. Ang kanyang mga hikbi ay tila nagpapakita ng matinding pagdadalamhati, dahilan upang sa simula ay makaramdam ng simpatya ang mga tao sa kanya. Sino nga ba ang mag-aakala na ang taong umiiyak sa tabi ng bangkay ay siya ring kamay na pumaslang dito?

Ngunit sa mundo ng kriminalistikong imbestigasyon, ang mga luha ay hindi sapat upang tabunan ang katotohanan. Habang sinusuri ng mga bihasang pulis ang bawat detalye ng crime scene, unti-unting lumabas ang mga butas sa kịch bản ng suspek. Napansin ng mga otoridad na walang anumang senyales ng “forced entry” o pilit na pagpasok sa bahay, na nagpapahiwatig na ang salarin ay kilala o may malayang akses sa loob. Bukod dito, ang mga pahayag ng suspek tungkol sa kanyang kinaroroonan bago ang krimen ay nagsimulang magbanggaan. Sa bawat tanong ng mga imbestigador, ang kanyang “best actor” performance ay unti-unting gumuho, at ang mga pekeng luha ay napalitan ng panginginig at pag-iwas sa tingin.

Ang motibo sa likod ng krimen ay tila nag-ugat sa isang matinding selos at personal na alitan na matagal nang kinikimkim ng suspek. Ayon sa mga nakalap na impormasyon, ang biktima ay naging target ng obsesyon at galit na nauwi sa isang madugong pag-atake. Ang tindi ng brutalidad sa katawan ng biktima ay malayo sa “malungkot” na imaheng ipinapakita ng suspek sa harap ng publiko. Ang ganitong klaseng “psychological manipulation”—kung saan ang salarin ay nagkukunwaring biktima upang iligaw ang atensyon—ay isang seryosong babala tungkol sa mga taong may madilim na kaisipan sa ating paligid.

Hindi rin nagtagal at lumabas ang mga testimonya ng mga saksi na nakakita sa suspek sa malapit sa bahay ng biktima sa oras ng krimen. Nang iharap sa kanya ang mga ebidensyang ito, kasama ang ilang forensic findings mula sa SOCO, tuluyan nang naglaho ang kanyang pag-iyak. Ang maskara ng pagiging “maawain” ay nahulog, at lumitaw ang tunay na mukha ng isang malamig na mamamatay-tao. Ang galit ng mga taga-CDO ay umapaw sa social media nang kumalat ang balitang ang taong kinasimpatiya nila ay siya palang utak at kamay sa likod ng trahedya. “Napakasakit sa dibdib na makitang nagagawa nilang mag-drama habang ang biktima ay wala nang hininga,” ani ng isang netizen.

Ang mas masakit sa kasong ito ay ang epekto nito sa mga naiwang anak ng biktima. Sa gitna ng kanilang tunay na pagluluksa, kailangan nilang harapin ang katotohanan na ang taong inakala nilang karamay nila ay ang siyang pumatay sa kanilang ina. Ang trauma na idinulot ng panlilinlang na ito ay mas matindi pa sa mismong pagkawala ng mahal sa buhay. Ang bawat patak ng pekeng luha ng suspek ay naging dagdag na asin sa sugat ng mga naulila. Kaya naman ang panawagan para sa hustisya ay naging isang pambansang kampanya upang tiyakin na hindi na makakalabas ng rehas ang taong nagawang paglaruan ang emosyon ng publiko.

Sa kasalukuyan, ang suspek ay nasa ilalim na ng mahigpit na kustodiya at nahaharap sa kasong murder. Ang pulisya ng CDO City ay pinuri sa kanilang mabilis na pag-aksyon at sa hindi pagpapadala sa emosyonal na palabas ng salarin. Ang kasong ito ay nagsisilbing paalala sa atin na ang katarungan ay laging makakahanap ng paraan, gaano man kagaling ang pagtatago o pag-arte ng isang tao. Ang mga pekeng luha ay maaaring makapanlinlang sa simula, ngunit ang katotohanan ay laging mananatiling matatag. Sa huli, ang buhay ng inang biktima ay hindi mababalik, ngunit ang pagpapanagot sa salarin ay isang malaking hakbang upang maghilom ang sugat ng kanyang pamilya at ng buong lungsod.

Hustisya para sa biktima! Ang bawat Pilipino ay nagbabantay ngayon upang matiyak na ang bawat “luha” na inilaan ng suspek sa kanyang pag-arte ay mapapalitan ng tunay na pagsisisi sa loob ng kulungan. Ang CDO City ay hindi titigil hangga’t hindi ganap na nakakamit ang katarungan para sa isang inang kinuha nang maaga sa gitna ng kataksilan at karahasan.