Sa mundo ng politika at seguridad ng bansa, tila walang sandali na tahimik, lalo na kapag ang beteranong mamamahayag na si Mon Tulfo na ang nagsimulang magsalita. Kamakailan lamang, naging sentro ng usap-usapan sa social media at sa mga huntahan ang mga binitiwang salita ni Tulfo hinggil sa isang diumano’y binalak na pagkilos na naglalayong magdulot ng ligalig sa kasalukuyang administrasyon. Sa gitna ng mainit na tensyon, lumitaw ang katagang “God Saved The President,” isang pahayag na nagbigay ng halo-halong emosyon sa publiko—mula sa pangamba hanggang sa pasasalamat. Ngunit ano nga ba ang katotohanan sa likod ng mga maugong na balitang ito?

Ayon sa mga impormasyong ibinahagi ni Tulfo, tila may mga puwersang kumikilos sa dilim na nagbabalak na gambalain ang kaayusan ng pamahalaan. Bagama’t hindi palaging direktang binabanggit ang lahat ng pangalan, malinaw ang pahiwatig ng kolumnista na mayroong mga plano na hindi natuloy o sadyang naharang sa tamang pagkakataon. Ang tanong ng marami: gaano ba kalakas ang bantay sa ating Pangulo? Sa mga ganitong sitwasyon, ang seguridad ng pinakamataas na pinuno ng bansa ay hindi lamang usapin ng mga baril at bodyguard, kundi usapin din ng katalinuhan at impormasyon.

Ang paggamit ng linyang “God Saved The President” ay nagpapahiwatig na may mga pangyayaring tila himala o hindi inaasahang pagkakataon na naging susi upang manatiling ligtas ang sitwasyon. Sa kultura nating mga Pilipino, malakas ang paniniwala na ang bawat pinuno ay may gabay mula sa itaas, at ito ang tila gustong tumbukin ni Tulfo. Ngunit sa likod ng espirituwal na anggulong ito, hindi maikakaila ang seryosong implikasyon ng seguridad. Kung mayroon mang planong nabuo, nangangahulugan ito na may mga lamat sa loob o labas ng sistema na dapat agapan bago pa maging huli ang lahat.

Hindi na bago kay Mon Tulfo ang maging boses ng mga kontrobersyal na isyu. Kilala siya sa kanyang pagiging direkta at walang takot na maglabas ng mga impormasyong madalas ay itinatago sa publiko. Sa pagkakataong ito, ang kanyang pagbistol sa umano’y plano ay nagsisilbing babala hindi lamang para sa gobyerno kundi para na rin sa sambayanan. Ang bawat salita niya ay tila mitsa na nagpapasiklab sa diskusyon: Sino ang mga nasa likod nito? Ano ang kanilang layunin? At higit sa lahat, sapat ba ang proteksyong ibinibigay sa ating liderato?

Sa kabila ng ingay, nananatiling matatag ang panig ng Malacañang at ng mga ahensya ng seguridad. Sa bawat bulong ng destabilisasyon, palaging may sagot na ang lahat ay nasa kontrol at walang dapat ikabahala ang publiko. Subalit, para sa mga tagasubaybay ni Tulfo, ang kanyang mga “pasabog” ay hindi dapat balewalain. Ang kasaysayan ng ating bansa ay puno ng mga aral kung saan ang mga maliliit na usap-usapan ay nagbubunga ng malalaking pagbabago sa kasaysayan.

Habang patuloy na kumakalat ang balitang ito, hati ang opinyon ng mga mamamayan. May mga naniniwala na ito ay bahagi lamang ng masalimuot na laro ng politika upang kumuha ng atensyon, habang ang iba naman ay seryosong nababahala para sa katatagan ng ating bansa. Ang mahalaga sa ngayon ay ang pananatiling mapagmatyag. Ang seguridad ng Pangulo ay sumasalamin din sa seguridad ng buong Pilipinas; kung ang itaas ay nayayanig, damay ang lahat hanggang sa ibaba.

Sa huli, ang rebelasyong ito ni Mon Tulfo ay nag-iiwan sa atin ng isang mahalagang pagninilay. Sa gitna ng mga pagsubok at mga planong hindi natin nakikita, ang pagkakaisa at tamang impormasyon ang ating magiging kalasag. Ligtas nga ba ang Pangulo? Sa ngayon, ang sagot ay oo. Ngunit sa mundo ng politika, ang kaligtasan ay isang bagay na dapat laging binabantayan at ipinagdarasal. Patuloy tayong magbantay sa mga susunod na kabanata ng isyung ito, dahil sa bawat binitiwang salita ng isang Tulfo, tiyak na may mas malalim pang kuwentong naghihintay na mabunyag.

Sa gitna ng mga matitinding alegasyong ito, binigyang-diin ni Tulfo na hindi basta-basta ang impormasyong nakarating sa kanya. Ayon sa kanyang mga source sa loob ng intelligence community, may mga pagpupulong umanong naganap na ang layunin ay hindi lamang basta pagpuna sa gobyerno, kundi ang tuluyang pagpapatalsik sa nakaupong liderato. Dito pumasok ang mabigat na katagang “God Saved The President.” Ayon sa ulat, may mga hakbang na sana ay isasagawa sa isang pampublikong okasyon, ngunit dahil sa mga hindi inaasahang aberya at pagbabago sa schedule ng Pangulo, tila ba may “banal na interbensyon” na humarang sa masamang balak.

Ang rebelasyong ito ay nagdulot ng malaking lamat sa tiwala ng publiko sa ilang sektor ng seguridad. Kung totoong may plano, paano ito nakalusot sa radar ng ating mga awtoridad? O baka naman, gaya ng ipinahihiwatig ni Tulfo, may mga “anay” sa loob mismo ng sistema na nagbibigay ng daan sa mga kalaban ng pamahalaan? Ang ganitong uri ng sitwasyon ay hindi biro; kapag ang seguridad ng pinakamataas na opisyal ng bansa ang nakataya, ang buong ekonomiya at estabilidad ng Pilipinas ay kasamang nayayanig. Ang mga investor ay nag-aalangan, at ang mga ordinaryong mamamayan ay nababalot ng takot kung ano ang susunod na mangyayari.

Hindi rin nakaligtas sa talas ng dila ni Tulfo ang mga politiko na tila naghihintay lamang sa gilid para sumalubong sa pagkakataon. Ayon sa kanya, ang planong ito ay hindi lamang gawa ng mga armadong grupo, kundi pinopondohan at pinaplano ng mga utak na bihasa sa propaganda at destabilisasyon. Ang linyang “God Saved The President” ay nagsisilbing paalala na sa kabila ng galing ng tao sa paggawa ng masamang balak, may mas mataas na kapangyarihan pa rin na nagdidikta ng kapalaran ng bansa. Ngunit babala ng marami, hindi dapat palaging umasa sa himala; kailangan ng konkretong aksyon upang linisin ang hanay ng gobyerno.

Sa kabilang banda, may mga kritiko naman na nagsasabing baka ito ay isang paraan lamang ng “fear mongering” o pagpapakalat ng takot upang makuha ang simpatiya ng madla. Gayunpaman, sa track record ni Mon Tulfo, madalas na ang kanyang mga ibinubunyag ay may katotohanang lumalabas sa huli, gaano man ito kapait lunukin. Ang pagkabigo ng sinasabing plano ay hindi nangangahulugang tapos na ang banta. Sa katunayan, maaaring ito pa lamang ang simula ng mas matinding tunggalian sa pagitan ng administrasyon at ng mga nagnanais na bumawi sa kapangyarihan.