PROLOGO: Ang Pangarap sa Plaza Libertad

Taong 2014. Sa mataong lungsod ng Iloilo, sa gitna ng ingay ng mga jeep at abalang mga tao, may isang dalagang nangangarap ng ibang mundo. Siya si Leslie Costales, 26 anyos. Sa umaga, isa siyang service crew sa isang sikat na fast food chain sa Plaza Libertad—tagapunas ng mesa, tagahugas ng plato, taga-silbi ng ngiti sa mga customer.

Pero sa gabi, nagbabago ang mundo ni Leslie. Bitbit ang kanyang Korean textbook na bigay lang ng kaibigan, pumapasok siya sa isang tutorial center. Habang ang iba ay nagpapahinga na, si Leslie ay nag-aaral ng Hangul. Ang kanyang mga mata ay nakapako sa mga letrang banyaga, habang ang kanyang puso ay lumilipad patungo sa bansang tinatawag niyang “Dreamland”—ang South Korea.

Marahil, tulad ng marami sa atin, na-in love si Leslie sa Korea dahil sa mga K-Drama. Sa mga teleseryeng puno ng cherry blossoms, gwapong Oppa, at happy endings. Ang akala niya, ang Korea ang magiging susi para maahon niya ang kanyang sarili at pamilya sa hirap.

Inipon niya ang bawat sentimo mula sa kanyang maliit na sahod. Nagbayad ng registration fee. Nag-aral mabuti. At sa unang subok niya sa EPS-TOPIK (Employment Permit System – Test of Proficiency in Korean), ang pagsusulit na kinatatakutan ng marami, siya ay PUMASA.

Ito na ang simula.

KABANATA 1: Ang Reyalidad ng Buhay-Factory Worker

Taong 2015 nang lumapag si Leslie sa South Korea. Ang kanyang destinasyon: Gyeonggi-do Province.

Hindi ito tulad ng sa drama kung saan naglalakad ang bida sa ilalim ng snow na may background music. Ang reyalidad ay masakit sa katawan. Si Leslie ay naging factory worker sa isang kumpanya ng plastic injection molds.

Maghapon kang nakatayo. Paulit-ulit ang galaw. Masakit sa likod. At higit sa lahat, mahirap ang lenggwahe. Ang mga utos ay mabilis at sigaw madalas ang kapalit kapag nagkamali ka. Pero hindi nagreklamo si Leslie. Ang bawat sakit ng katawan ay tinatapalan niya ng pangarap.

“Para ito sa future,” bulong niya sa sarili.

Sa gitna ng pagod, nakahanap siya ng pahinga. Tuwing Linggo, sumasama siya sa mga Filipino Community events. At sa isang event sa multipurpose hall, doon niya nakita ang lalaking magpapabago ng kanyang buhay.

Ang pangalan niya ay Jin-woo.

KABANATA 2: Ang “Oppa” sa Tunay na Buhay

Si Jin-woo ay hindi artista. Hindi siya kasing-yaman o kasing-gwapo ng mga bida sa TV. Isa siyang simpleng technician na nag-aayos ng sound system sa event.

Nagkatinginan. Nagngitian. Nagkapalitan ng numero. Dahil marunong mag-English si Jin-woo at marunong mag-Korean si Leslie, naging madali ang koneksyon.

Naging magkaibigan sila. Ang pagkakaibigan ay nauwi sa pag-iibigan. Para kay Leslie, tila natupad na ang kanyang pantasya. May trabaho siya sa Korea, at ngayon, mayroon na rin siyang Koreanong nobyo.

Taong 2017, sa Suwon City Hall, nagpalitan sila ng “I Do.” Ikinasal sila. Mula sa pagiging factory worker (E-9 Visa), nagbago ang status ni Leslie. Siya ay naging may hawak ng F-6 Spousal Visa. Legal na asawa.

Noong 2018, isinilang ang kanilang anghel—si Min-jae. Isang batang lalaki na may makinis na kutis at bilugang pisngi. Ang perpektong kombinasyon ng dugong Pilipino at Koreano.

Sa mga sandaling iyon, akala ni Leslie ay nahanap na niya ang kanyang happy ending. Si Jin-woo ay masipag sa gawaing bahay. Tinulungan pa siyang makahanap ng part-time job.

Pero ang “Honeymoon Phase” ay hindi panghabambuhay.

KABANATA 3: Ang Lamat sa Pagsasama

Habang lumalaki si Min-jae, lumalaki rin ang distansya ng mag-asawa.

Nagsimula ito sa maliliit na bagay. Ang pamilya ni Jin-woo (ang mga biyanan ni Leslie) ay malamig ang pakikitungo sa kanya. Ramdam ni Leslie na kahit kasal sila, siya ay “ibang tao” pa rin. Dayuhan.

Tapos, nagbago si Jin-woo. Ang dating maagang umuwi, ngayon ay inaabot na ng alas-dyes ng gabi. Ang dahilan? “Overtime” o “inom kasama ang mga kaibigan.” Pero ang kilos ay hindi nagsisinungaling. Hindi na siya kinakausap ni Jin-woo. Hindi na ito tumatabi sa pagtulog. Para silang roommates na lang na hindi nagkikibuan.

Inisip ni Leslie, baka kultura lang ito. Baka pagod lang. Hanggang sa isang gabi, nalaman niya ang katotohanan.

Sa messaging app ni Jin-woo, nakita ni Leslie ang palitan ng mensahe ng kanyang asawa at ng isang Koreana. Hindi lang basta chat. May mga litrato. May mga tawagan ng pagmamahal. At higit sa lahat, nalaman niyang ang babae ay ang ex-girlfriend ni Jin-woo.

Gumuho ang mundo ni Leslie. Ang lalaking sandigan niya sa ibang bansa ay niloloko pala siya.

KABANATA 4: Mula sa Panloloko Patungo sa Pang-aabuso

Nang komprontahin ni Leslie si Jin-woo, hindi paghingi ng tawad ang nakuha niya.

Sa halip na ayusin ang pamilya, nagalit pa si Jin-woo. Nagsimula ang sigawan. Ang dating tahimik na apartment ay napuno ng tunog ng nagbabagsakang gamit at impit na iyak ng batang si Min-jae.

Mula sa emotional abuse, naging physical at psychological ang pananakit. Ginamit ni Jin-woo ang pagiging Koreano niya laban kay Leslie. “Dayuhan ka lang dito!” “Wala kang laban sa akin.” “Kapag nagreklamo ka, ipapa-deport kita!” “Kukunin ko si Min-jae at ipapaampon ko sa foster family dito sa Korea!”

Ito ang pinakamatinding takot ng isang ina—ang mawala ang kanyang anak. Naging bilanggo si Leslie sa sarili niyang pamamahay. Pinagbawalan siyang makipagkita sa mga kapwa Pilipino.

KABANATA 5: Ang Lihim na Paglaban

Pero hindi kilala ni Jin-woo ang tapang ng isang Pilipina. Akala niya, dahil takot si Leslie ma-deport, mananahimik na lang ito. Nagkamali siya.

Sa likod ng mga luha, naging matalino si Leslie. Sa bawat pasa sa kanyang braso, kinukunan niya ito ng litrato. Sa bawat sigaw at banta ni Jin-woo, palihim niya itong inire-record sa cellphone. Itinago niya ang mga resibo ng pagpapagamot. Itinago niya ang mga screenshots ng panloloko. Ang lahat ng ebidensya ay isiniksik niya sa ilalim ng drawer, kasama ng kanilang marriage certificate.

Isang araw, nakapuslit si Leslie papunta sa simbahan sa Hyehwa. Doon, may nakausap siyang volunteer na may koneksyon sa mga abogado at interpreter na tumutulong sa mga migranteng inaabuso.

Doon nabuo ang plano. Hindi siya aalis nang luhaan. Lalaban siya.

KABANATA 6: Ang Araw ng Paghuhukom sa Suwon Family Court

Dala ang lakas ng loob at ang makapal na envelope ng ebidensya, nagsampa ng kaso si Leslie sa Suwon Family Court.

Nagulat si Jin-woo. Hindi niya akalain na ang asawang tinatakot niya ay may kakayahang lumaban ng ligal.

Sa korte, inilatag ng abogado ni Leslie ang lahat:

Voice Recordings: Boses ni Jin-woo habang nagbabanta.

Medical Records: Patunay ng pananakit.

Chat Logs: Ebidensya ng pangangaliwa (adultery).

Walang nagawa si Jin-woo. Ang kanyang defense lawyer ay hindi maipagtanggol ang hindi maipagtatanggol.

Ang desisyon ng korte? TAGUMPAY PARA KAY LESLIE.

Granted: Ang Divorce.

Full Custody: Nakuha ni Leslie ang karapatan kay Min-jae.

Child Support: Inatasan si Jin-woo na magbayad buwan-buwan.

Asset Division: Hahatiin ang kanilang ari-arian, kasama ang apartment.

Tinanggalan ng parental rights si Jin-woo at binigyan ng restraining order. Nanalo ang Pinay laban sa Koreano sa sarili nitong bansa.

KABANATA 7: Ang Pag-uwi ng Isang Reyna

Hunyo 2021. Sa halip na manatili sa Korea (kahit pwede naman dahil Koreano ang anak niya), pinili ni Leslie na umuwi.

Bumaba siya sa eroplano sa Iloilo, buhat ang anak na si Min-jae na may suot na asul na backpack. Walang asawang sumalubong. Walang happy family picture. Pero dala niya ang pinakamahalagang bagay: Ang kanyang DIGNIDAD, ang kanyang ANAK, at ang PERA na nakuha niya mula sa divorce settlement.

Ginamit niya ang pera para bumili ng lupa at magpatayo ng maliit na bahay at tindahan sa Iloilo.

Ngayon, si Min-jae ay nag-aaral na sa public school sa Pilipinas. Maraming nagtatanong kung nasaan ang “Daddy” niya dahil halata sa mukha ng bata ang pagiging Koreano.

Ang sagot ni Leslie ay simple at walang halong pait: “Nasa malayo.”

Wala nang komunikasyon kay Jin-woo. Tanging ang sustento na lang ang dumarating. Hindi man naging K-Drama happy ending ang buhay pag-ibig ni Leslie, nakuha naman niya ang Real Life Victory.

Siya ay isang ina na lumaban, nasaktan, pero hindi nagpagapi. Pinatunayan niya na ang pangarap ay hindi nakadepende sa isang lalaki, kundi sa tatag ng loob ng isang babae.

Si Leslie Costales, ang OFW na naging biktima, ay isa na ngayong simbolo ng katapangan.