Isang tahimik ngunit napakabigat na yugto ng buhay ang hinarap ni Anne Curtis nang pumanaw ang kanyang ama na si James Curtis Smith. Sa kabila ng kanyang pagiging isa sa pinakakilalang mukha sa showbiz, pinili ni Anne na ilahad ang kuwento hindi bilang isang artista, kundi bilang isang anak na nagluluksa, nagmamahal, at nagpapaalam.

Sa mga huling sandali bago tuluyang pumanaw ang kanyang ama, nanaig ang katahimikan, pagninilay, at matinding emosyon. Ayon sa mga malalapit kay Anne, naging simple ngunit puno ng kahulugan ang mga oras na iyon—walang engrandeng eksena, kundi mga sandaling puno ng yakap, luha, at pasasalamat. Para kay Anne, mahalaga ang presensiya. Hindi na kailangan ng maraming salita, dahil sapat na ang magkasamang paghinga at ang pakiramdam na magkasama pa rin sila hanggang sa huli.

Si James Curtis Smith ay matagal nang naging bahagi ng buhay ni Anne bilang ama na tahimik ngunit matatag. Bagama’t hindi madalas makita sa publiko, kilala siya sa pamilya bilang isang haligi ng lakas at disiplina. Isa siyang ama na mas pinipiling suportahan ang mga anak mula sa likod ng kamera—nagmamasid, gumagabay, at handang umunawa sa bawat desisyon.

Sa mga huling araw bago ang pagpanaw, mas naging malinaw kay Anne ang halaga ng oras. Sa gitna ng kanyang mga responsibilidad bilang artista, asawa, at ina, pinili niyang ilaan ang sarili sa pamilya. Ang bawat sandali ay sinubukan niyang gawing makabuluhan—mga kuwentong binalikan, mga alaalang muling binuhay, at mga salitang matagal nang gustong sabihin ngunit ngayon lamang nabigkas.

Ayon sa mga taong malapit sa pamilya, tahimik ang naging pamamaalam ni James. Walang ingay, walang drama—isang mahinahong pag-alis na tila ba nagsasabing tapos na ang kanyang tungkulin bilang ama, at handa na siyang magpahinga. Sa mga sandaling iyon, hawak ni Anne ang kamay ng kanyang ama, pilit na pinipigilan ang luha ngunit tinatanggap ang katotohanang darating ang oras na kailangan niyang magpaalam.

Hindi madali para kay Anne ang pagharap sa pagkawala. Sa isang iglap, bumalik siya hindi bilang isang sikat na personalidad, kundi bilang isang anak na nawalan ng sandigan. Sa likod ng mga ngiti at tapang na palagi niyang ipinapakita sa publiko, may isang pusong sugatan at nagluluksa. Ngunit sa halip na itago ito, pinili niyang ipakita ang pagiging totoo—ang sakit, lungkot, at pasasalamat na sabay-sabay niyang nararamdaman.

Mahalaga para kay Anne na ipaalala sa publiko ang papel ng kanyang ama sa kung sino siya ngayon. Marami sa kanyang disiplina sa trabaho, pagpapahalaga sa oras, at pagmamahal sa pamilya ay nag-ugat sa mga aral na itinuro ni James Curtis Smith. Sa bawat proyekto at hamon na kanyang hinarap, dala-dala niya ang gabay ng isang amang palaging naniniwala sa kanya.

Sa panahon ng pagluluksa, ramdam ni Anne ang suporta ng kanyang pamilya, asawa, at mga kaibigan. Ngunit higit sa lahat, ramdam niya ang pagmamahal ng publiko—mga mensahe ng pakikiramay, dasal, at pag-unawa. Para sa kanya, ang mga ito ay nagsilbing paalala na hindi siya nag-iisa sa kanyang pinagdaraanan.

Hindi rin naging madali ang pagbabalik sa normal na takbo ng buhay. Ang pagkawala ng isang magulang ay hindi agad nawawala sa isipan; may mga sandaling bigla na lamang bumabalik ang lungkot—sa isang kanta, isang lugar, o isang alaala. Ngunit unti-unti, natutunan ni Anne na yakapin ang sakit bilang bahagi ng pagmamahal. Dahil kung gaano kasakit ang pagkawala, ganoon din kalalim ang naging pagmamahal.

Sa kanyang mga pahayag, malinaw ang mensahe ni Anne: ang kahalagahan ng pagpapahalaga sa magulang habang sila ay naririto pa. Ang mga simpleng sandali—hapunan, tawanan, at tahimik na usapan—ang siyang nagiging pinakamahalaga kapag dumating na ang oras ng pamamaalam. Para sa kanya, ito ang mga alaalang hindi kailanman mawawala.

Ang pagpanaw ni James Curtis Smith ay nagmarka ng isang bagong yugto sa buhay ni Anne Curtis. Isang yugto na puno ng pag-alala, pasasalamat, at patuloy na pagharap sa buhay dala ang mga aral ng isang ama. Sa kabila ng sakit, pinili niyang magpatuloy—hindi para kalimutan, kundi para parangalan ang alaala ng taong unang nagturo sa kanya kung paano magmahal, magtiwala, at maging matatag.

Sa huli, ang kuwento ay hindi lamang tungkol sa pagpanaw, kundi tungkol sa ugnayan ng isang ama at anak. Isang relasyon na, kahit putulin ng kamatayan, ay patuloy na nabubuhay sa alaala, puso, at bawat hakbang na tatahakin ni Anne Curtis sa mga darating na araw.