Sa bawat pagsikat ng araw sa simula ng taong 2026, tila ba kasabay nitong gumising ang mga demonyo sa lupa na walang ibang hangad kundi ang maghasik ng lagim. Hindi pa man tayo nakakausad ng malayo sa bagong taon, sunod-sunod na ang mga balitang dumudurog sa puso ng bawat magulang at nagpapainit sa ulo ng bawat Pilipino. Ang akala nating payapa at simpleng buhay sa probinsya ay hindi na rin pala ligtas sa mga halimaw na nag-aabang ng kanilang mabibiktima.

Isang kwento mula sa Bukidnon ang ngayon ay gumugulantang sa buong bansa at nagpapakalat ng matinding takot at galit sa social media. Ito ay hindi lamang basta kwento ng krimen; ito ay kwento ng isang inosenteng pangarap na pinutol, isang pamilyang nawasak, at isang sistema ng hustisya na tila ba kinuwestiyon ng taumbayan.

Ang Nakakabahalang Amoy sa Tubuhan

Ang umaga ng Enero 8, 2025, ay nagsimula nang payapa sa Barangay Dagat, Bukidnon. Isang ginang na nagngangalang Lonila ang naglalakad sa gitna ng malawak na tubuhan. Sa probinsya, ang ganitong mga lugar ay karaniwang tahimik, kung saan maririnig mo lang ang ihip ng hangin at ang kaluskos ng mga dahon ng tubo. Ngunit sa araw na iyon, may kakaibang hangin ang sumalubong kay Lonila.

Habang siya ay naglalakad, isang masangsang at nakakasulasok na amoy ang kanyang nasinghot. Hindi ito amoy ng patay na hayop na karaniwang naaamoy sa bukid. Iba ang bigat ng amoy. Dahil sa pagtataka at kaba, sinundan ni Lonila ang pinagmumulan nito. Pumasok siya sa mas liblib na bahagi ng tubuhan, hinahawi ang matatalim na dahon, hanggang sa tumambad sa kanya ang isang tanawin na hinding-hindi niya makakalimutan habang siya ay nabubuhay.

Isang katawan ng tao. Isang babae. Nakahandusay, walang buhay, at ang pinaka-nakakapanindig balahibo sa lahat—wala itong ulo.

Halos himatayin sa takot si Lonila. Agad siyang tumakbo palabas ng tubuhan, sumisigaw, humihingi ng saklolo. Ang balita ay mabilis na kumalat na parang apoy sa buong barangay. “May bangkay sa tubuhan! Walang ulo!” Ang mga usisero at usisera ay nagdagsaan, ngunit sa kabilang dako ng bayan, may isang ina ang nakaramdam ng pintig ng kaba sa kanyang dibdib na mas mabilis pa sa tibok ng orasan.

Ang Kutob ng Isang Ina

Si Dina Encarnacion, isang ina na ilang araw nang balisa at hindi makatulog. Ang kanyang anak na si Jennifer ay ilang araw nang nawawala. Nang makarating sa kanya ang balita tungkol sa natagpuang bangkay ng isang babae sa tubuhan, tila ba gumuho ang kanyang mundo kahit hindi pa niya ito nakikita. Ito ang pinakamatinding bangungot ng sinumang magulang.

Mabilis na nagtungo si Dina, kasama ang kanyang mga kaanak, sa nasabing lugar. Habang papalapit sila, bumibigat ang bawat hakbang. Ang mga pulis ay naroon na, inaasikaso ang crime scene. Nang makita ni Dina ang bangkay, kahit wala itong ulo, ang lukso ng dugo ay hindi nagsisinungaling. Ang suot na damit, ang pangangatawan—alam niya, ramdam niya. Ito ang kanyang bunsong si Jennifer.

Napahagulgol na lamang ang ginang. Ang sakit na naramdaman niya ay walang kapantay. Parang piniga ang kanyang puso habang tinititigan ang walang buhay na katawan ng kanyang anak na pinalaki niya nang maayos at punong-puno ng pagmamahal. Mas lalo pang nadurog ang puso ng pamilya nang matagpuan hindi kalayuan ang nawawalang parte ng katawan ng biktima. Kumpirmado. Si Jennifer Encarnacion, ang grade 9 student na puno ng pangarap, ay wala na.

Sino si Jennifer?

Upang mas maunawaan natin ang bigat ng krimeng ito, kailangan nating makilala kung sino ang nawala. Si Jennifer Encarnacion ay hindi lamang basta pangalan sa police report. Siya ay isang menor de edad, bunso sa anim na magkakapatid.

Inilarawan siya ng kanyang pamilya bilang masayahin, malakas ang loob, at napakabait na bata. Sa kabila ng pagiging hiwalay ng kanyang mga magulang, lumaki siyang responsable. Hindi siya ‘yung tipong nagbubulakbol. Alam niya ang hirap ng buhay. Pagkatapos sa eskwela, imbes na gumala kasama ang barkada, umuuwi siya agad para tumulong sa pagtitinda sa kanilang sari-sari store.

May angking ganda si Jennifer. Sa katunayan, tinanghal siyang “BSIC Queen Philanthropist 2024,” isang patunay na hindi lang siya maganda sa panlabas kundi may mabuting kalooban din. Madalas siyang asarin na “tibo” dahil mataray siya sa mga lalaki, isang proteksyon siguro ng isang dalaga na ayaw magpaloko, pero sa mga kaibigan at pamilya, siya ay isang liwanag.

Noong Enero 6, 2026, pumasok siya sa paaralan na excited. Miss na niya ang kanyang mga kaklase matapos ang bakasyon. Sino ang mag-aakala na ‘yun na pala ang huling beses na makikita siya ng kanyang pamilya na nakangiti at buhay?

Ang Araw ng Pagkawala

Martes noon, Enero 6. Ang routine ni Jennifer ay simple: Pasok sa school, uwi bago mag-alas singko ng hapon. Pero nang lumampas ang alas-singko at wala pa siya, nagsimula nang mag-alala ang kanyang mga kapatid. Tinawagan ang cellphone, nagri-ring pero walang sumasagot. Lumipas ang mga oras, naging gabi, hanggang sa maging madaling araw. Walang Jennifer na umuwi.

Nag-report sila sa barangay, nagpa-blotter sa pulis, nag-post sa Facebook. Buong komunidad ay tumulong sa paghahanap. May mga kaklase na nagsabing nakita siyang umuwi bandang alas-kwatro. May nagsabing sumakay siya ng motorsiklo. Pero lahat ng ito ay nauwi sa wala hanggang sa matagpuan siya sa tubuhan—patay at brutal na pinaslang.

Ang Suspect: Ang Halimaw sa Lupa

Ang galit ng taumbayan ay lalong umapaw nang matukoy ang suspek. Ilang testigo ang lumutang at nagsabing ang huling nakitang kasama ni Jennifer ay isang lalaking nagngangalang Marlon Razat, 38 taong gulang, isang magsasaka sa lugar.

Hindi ordinaryong tao si Marlon. Natuklasan na siya ay isang “ex-convict.” Nakulong na siya ng siyam na taon dahil sa pagpatay sa sarili niyang anak (o anak ng dati niyang karelasyon, ayon sa ibang ulat). Kakalaya lang niya noong 2025. Isipin ninyo, isang taong pumatay ng bata, nakalaya agad matapos ang siyam na taon, at ngayon ay pumatay na naman ng isang menor de edad.

Hindi lang ‘yan. Lumalabas sa imbestigasyon at sa mga kwento ng kanyang kaanak na lulong sa ipinagbabawal na gamot si Marlon. Kapag wala siyang pera pang-droga, nagiging bayolente siya. May mga hinala rin na miyembro siya ng isang kulto dahil sa mga kumakalat na screenshot online. May ibang ulat pa na nag-uugnay sa kanya sa pagkamatay ng isa pang grade school student sa Lantapan, Bukidnon noong nakaraang taon.

Kung totoo ito, si Marlon ay isang serial killer na pinabayaan ng lipunan na makalaya at muling makapambiktima.

Ang Habulan at ang “VIP Treatment”

Nang matunugan ng mga pulis ang kinaroroonan ni Marlon, nagkasa sila ng manhunt operation. Pero hindi basta-basta sumuko ang suspek. Nang aarestuhin na, naglabas ito ng kutsilyo at nagtangkang manaksak ng mga tao bago tumakbo. Nakatakas siya noong una.

Ngunit noong Enero 10, sa tulong ng isang ethnic group at ng isang Datu, sumuko rin si Marlon. Ang nakakagalit sa marami ay ang eksena ng kanyang pagka-aresto.

Dahil sa takot na kuyugin siya ng taumbayan o baka may mangyari sa kanya, napapaligiran siya ng mga proteksyon. Sa mga kumalat na video at larawan, makikita si Marlon na nakasuot ng protective hat o helmet at bulletproof vest habang isinasakay sa police car.

Dito pumutok ang galit ng netizens. Bakit daw ang kriminal, protektado? Bakit ang halimaw na pumatay nang karumal-dumal ay tila VIP kung tratuhin, habang ang biktima niyang si Jennifer ay natagpuang naaagnas sa tubuhan?

May mga sarkastikong komento na nagsasabing, “Gawin niyo na ring Santo si Marlon.” Ang imaheng ito ay naging simbolo ng baluktot na hustisya para sa marami—na mas may karapatan pa ang kriminal mabuhay kaysa sa mga inosente.

Ang Pagtatapat at ang Kasinungalingan

Sa kanyang extra-judicial confession, inamin ni Marlon ang krimen pero puno ng inconsistencies ang kanyang kwento.

Sabi niya, nagkataon lang na nagkita sila ni Jennifer. Hindi daw niya ito kilala. Hinila niya ito sa damuhan at pinilit dalhin sa malalim na parte. Nanlaban si Jennifer. Buong tapang na nanlaban ang dalaga, pero nanaig ang lakas ng isang 38-anyos na lalaki na lulong sa droga at may hawak na bolo.

Inamin niyang sinaksak niya ang biktima at ginamit ang parehong bolo para putulin ang parte ng katawan nito. Sinabi rin niyang pinagsamantalahan niya ang dalaga. Subalit, ayon sa autopsy ng mga otoridad, walang nakitang senyales ng panggagahasa.

Bakit siya aamin sa bagay na hindi niya ginawa (rape)? Ayon sa pulisya, posibleng dahil sa “shock” o epekto ng droga kaya hindi maayos ang kanyang pag-iisip at pabago-bago ang salaysay. O baka naman sadyang demonyo lang talaga ang kanyang pag-iisip.

Ang teorya ng pulisya, hindi nagkataon ang pagkikita. Posibleng matagal nang minamanmanan o “tinitiktikan” ni Marlon si Jennifer dahil may pagnanasa ito sa dalaga. Ang “trip” ng isang adik na humantong sa isang karumal-dumal na krimen.

Sigaw ng Bayan: Ibalik ang Bitay at Tokhang

Ang pagkamatay ni Jennifer Encarnacion ay naging mitsa ng muling pagliyab ng debate tungkol sa Death Penalty at War on Drugs sa Pilipinas.

Maraming netizens ang nagpapahayag ng kanilang saloobin. Tanong nila: Kung may bitay sa Pilipinas, makakalaya ba ang isang taong pumatay na ng bata noon? Kung nabitay na si Marlon sa una niyang kaso, buhay pa sana si Jennifer ngayon.

Ang galit sa droga ay muling nabuhay. Dahil sa pagiging lulong ni Marlon sa iligal na gamot, marami ang sumisigaw na ibalik ang “Oplan Tokhang.” Para sa kanila, ang karapatang pantao ay dapat para sa mga tao, hindi para sa mga halimaw na gumagawa ng krimen dahil sa droga.

“Baliktad na ang Pilipinas,” sabi ng isang netizen. “Todo protekta sa masasamang tao habang nauubos ang mga inosente.”

Nakakatakot isipin na ang isang ex-convict na hindi pa maayos ang pag-iisip ay hinayaang makahalubilo sa komunidad nang walang sapat na monitoring. Ang siyam na taong pagkakulong para sa pagpatay ay tila napakagaan na parusa, at ang kapalit nito ay ang buhay ng isang promising student na si Jennifer.

Hustisya para kay Jennifer

Noong Enero 12, inihatid na sa huling hantungan si Jennifer. Bumuhos ang luha at pakikiramay. Ang kanyang mga pangarap, ang kanyang pagiging “beauty queen,” ang kanyang pagiging mabuting anak at kapatid—lahat ‘yon ay alaala na lang.

Ang kaso ni Marlon ay gumugulong na. Nahaharap siya sa kasong Murder na may parusang reclusion perpetua o habambuhay na pagkakulong (dahil wala namang bitay). Pero sapat na ba ito? Sapat na ba ang habambuhay na pakainin siya sa loob ng kulungan gamit ang buwis ng taumbayan, habang ang pamilya ni Jennifer ay habambuhay na magdurusa sa pagkawala ng kanilang bunso?

Ang kwento ni Jennifer ay hindi dapat maging isa na namang “statistic” o numero sa balita. Ito ay dapat maging gising sa ating lahat—sa mga magulang na bantayan ang mga anak, sa komunidad na maging mapagmatyag sa mga kahina-hinalang tao, at sa gobyerno na ayusin ang sistema ng hustisya.

Hindi namatay si Jennifer para lang maging topic sa social media. Ang kanyang sinapit ay sumisigaw ng pagbabago. Dahil kung hindi magbabago ang sistema, sino ang susunod? Anak mo? Kapatid ko? O tayo mismo?

Sa ngayon, ang tanging magagawa natin ay ipagdasal ang kaluluwa ni Jennifer at huwag tigilan ang panawagan para sa tunay na hustisya. Huwag nating hayaang makalimutan ang pangalang Jennifer Encarnacion, at huwag nating hayaang magkaroon pa ng isa pang Marlon Razat na malayang gumagala sa ating mga lansangan.