PROLOGO: ANG PANALANGIN SA DILIM

Sa bawat sulok ng Maynila, may mga kwento ng paghihirap na madalas ay hindi natin napapansin. Ngunit sa kwento ng pamilya Alegre, ang hirap ay may kasamang kakaibang bigat—ang bigat ng isang karamdamang walang lunas at ang bigat ng pagiging mag-isa sa laban.

Si Joan Alegre ay biyuda ng dating aktor na si Christopher King. Sa mata ng marami, kapag sinabing “pamilya ng aktor,” ang iisipin agad ay marangya, maginhawa, at walang problema sa pera. Ngunit ang realidad ni Joan at ng kanyang mga anak ay malayo sa kinang ng showbiz.

Sila ay nakatira noon sa isang masikip na kwarto sa Bulacan. “Sardinas” kung ituring. Sa sobrang liit ng espasyo, kailangan nilang matulog nang nakabaluktot ang mga paa. Ang hangin ay mainit, ang pagkain ay madalas na kulang.

“Minsan once a day lang kami kumain,” pag-amin ni Joan. “Hinihintay pa namin ang asawa ko bago kami kumain ng alas-dose ng gabi.”

Ngunit ang pinakamasakit sa lahat ay ang kalagayan ng kanyang tatlong anak na lalaki, kabilang na si JC. Sila ay may Hunter’s Syndrome (Mucopolysaccharidosis II), isang rare genetic disorder na unti-unting umaapekto sa kakayahan ng katawan na gumalaw, makarinig, at makakita. Habang tumatagal, pahirap nang pahirap ang kanilang kalagayan.

Sa gitna ng kadilimang ito, isang bata ang hindi bumitaw. Si JC, sa kabila ng kanyang karamdaman, ay gabi-gabing lumuluhod at nagdarasal. Ang kanyang hiling ay simple lang: “Sana may tumulong.”

At nitong mga nakaraang linggo, ang langit ay sumagot sa paraang hindi nila inaasahan. Ito ang kwento ng himala, ng pagtutulungan, at ng isang ama na kahit nasa kabilang buhay na ay tila gumagabay pa rin.

KABANATA 1: ANG PAGBUHOS NG ULAN (BLESSINGS)

Matapos maitampok sa programa ng batikang brodkaster na si Julius Babao, ang buhay ng pamilya Alegre ay nagbago sa isang iglap. Ang video ng kanilang kalagayan ay umantig sa puso ng milyon-milyong Pilipino sa buong mundo.

Mula sa kawalan, biglang bumaha ang tulong.

“Sobrang daming blessing,” mangiyak-ngiyak na pahayag ni Joan habang ipinapakita ang kanilang bagong tahanan sa Parañaque.

Malayo na ito sa masikip na kwarto sa Bulacan. Ngayon, may sala na sila. May kusina. May maayos na banyo kung saan hindi na nasusugatan si JC kapag pinaliliguan. May double-deck na kama para sa mga bata at maayos na higaan para kay JC.

Ang mga gamit? Halos lahat ay bigay.

• Ang dining set na nagkakasya ang anim na tao ay galing sa isang donor mula sa Japan (Ate Lea).

• Ang mga damit, sapatos, at groceries ay padala ng mga netizens na hindi na nagpakilala.

• Ang upa sa bahay? Bayad na ng 4 na buwan nang advance.

Pero ang pinaka-nakakagulat ay ang pinansyal na tulong. Ayon kay Joan, nang buksan nila ang kanilang BDO account, umabot na ito sa mahigit ₱370,000. Bukod pa ito sa $2,400 USD (humigit-kumulang ₱130,000+) na ipinadala ng mga Overseas Filipino Workers (OFW) at international viewers sa pamamagitan ng “Super Thanks” sa YouTube.

Isipin niyo ang laking ginhawa nito para sa isang pamilyang dati ay namomroblema kung may mailalaman sa tiyan kinabukasan.

“Dati problemado po kung paano mabubuhay sa kinabukasan… Pero ngayon po parang sobrang easy na lang po siya. Masaya at mas magaan na,” ani Joan.

KABANATA 2: ANG MENSAHE MULA SA KABILANG BUHAY

Sa gitna ng kasiyahan, may isang kwento si JC na nagpatayo ng balahibo ng marami ngunit nagbigay din ng init sa puso.

Si Christopher King, ang yumaong ama ni JC at asawa ni Joan, ay nagparamdam umano sa panaginip ng bata bago pa man dumating ang buhos ng biyaya.

Tinanong ni Julius Babao si JC: “Ano ang napanaginipan mo?”

Sagot ng bata, na hirap nang magsalita dahil sa sakit: “Nakita ko ni Papa. Nakangiti, nakaharap sa akin. Maliwanag.”

Ayon kay JC, nakita niya ang kanyang ama na maaliwalas ang mukha, nakatingin sa kanya, at kumaway. Wala itong sinabi, pero ang kanyang presensya ay puno ng kapayapaan.

Para kay Joan, hindi ito nagkataon lang. Naniniwala siya na ang kanyang yumaong asawa, kasama ang Panginoon, ang naging instrumento kung bakit dumating ang mga tulong na ito.

“Sabi ko nga ang Panginoon talaga ‘yung kumilos… pati syempre sa asawa ko din na kahit patay na siya, talagang gumagabay,” emosyonal na sabi ni Joan.

Ang pagngiti at pagkaway ni Christopher King sa panaginip ay tila senyales ng pamamaalam na puno ng kapanatagan—na para bang sinasabi nitong, “Huwag na kayong mag-alala, okay na kayo. May tutulong na sa inyo.”

KABANATA 3: ANG REYALIDAD NG HUNTER’S SYNDROME

Ngunit sa kabila ng bagong bahay at pera sa bangko, may isang reyalidad na hindi kayang bilhin ng salapi: Ang lunas sa sakit ng kanyang mga anak.

Ang Hunter’s Syndrome ay isang progresibong sakit. Ibig sabihin, habang tumatagal, palala ito ng palala.

Inilarawan ni Joan ang sakit na nararamdaman ni JC. “Lalong sumasakit ‘yung likod niya, tsaka ‘yung paa niya. Kailangan itulak ko nang paganyan… Hihilutin ko pa ‘yun.”

Bukod sa pisikal na sakit, apektado na rin ang pandinig at paningin ng mga bata. “Malabo na ‘yung mata nila… Hindi na nakakarinig. Hirap na makapagsalita kasi sabi ng doktor ‘yung dila nila lumalapad.”

Ito ang bangungot ng bawat ina. Ang makita ang iyong anak na unti-unting nawawalan ng kakayahan. Ang marinig ang daing nila na “Mommy, masakit” at wala kang magawa kundi yakapin sila at painumin ng tubig.

May mga gabi na inaatake ng hika si JC at umiiyak na lang ito sa sakit ng dibdib. “Natatakot ako,” pag-amin ni Joan. “Pag dumating ‘yung sitwasyon na ganoon… baka hindi ko kayanin. Baka ako pa ang unang mamatay kaysa sa iyo.”

Ang perang natanggap nila ay hindi pwedeng gastusin sa luho. Ito ay “Life Fund.” Ito ay nakalaan para sa check-up, 2D Echo sa puso (dahil apektado rin ang puso sa Hunter’s Syndrome), salamin sa mata, hearing aid, at pambili ng masusustansyang pagkain at gamot.

KABANATA 4: ANG PAGBABAGO SA BUHAY (NEW LIFE)

Sa kabila ng banta ng sakit, pinili ng pamilya Alegre na maging masaya sa kasalukuyan.

Sa bago nilang tahanan, masigla na si JC. “Mas naging madaldal po siya ngayon,” kwento ng kanyang kapatid na si Julie. “Nakikita ko rin po na tumatawa na rin po siya at masaya na rin po siya ngayon kasi grabe rin ‘yung pinagdaanan niya.”

Dati, lagi lang siyang nakahiga. Ngayon, nakakaupo na, nakakapag-TikTok, at nakikipagkulitan. Naliliguan na rin siya araw-araw, kaya naman presko at “pogi” na ulit ang bata.

Ang simpleng hiling ni JC na pagkain? Natutupad na. “Gusto niyang kainin ‘yung mga masasarap na pagkain… Sabi niya sa akin, nag-order siya ng minumukbang na Buldak daw.”

Para sa isang batang minsan lang kumain sa isang araw noon, ang makatikim ng pagkaing nakikita lang niya sa YouTube ay isang malaking kaligayahan.

KABANATA 5: ANG PLANO SA HINAHARAP

Alam ni Joan na hindi habambuhay ang donasyon. Kaya naman napakaingat niya sa pera.

“Ayoko ng bili-bili. Ayoko ‘yung porket may pera, sige pwede tayong ganito ganoon. Ayoko,” matapang na sabi ni Joan.

Ang plano niya ay magtayo ng maliit na negosyo o tindahan para may regular na kita. Gayunpaman, sa kasalukuyan nilang inuupahan, bawal magtayo ng negosyo dahil ang may-ari ay katiwala lamang. Kaya naman ang focus muna nila ay ipunin ang pera at siguraduhing may panggastos sa mga maintenance na gamot at check-up ng tatlong may sakit.

May good news din para sa anak niyang babae na si Julia. Isang donor na nurse sa America (Ma’am Susan) ang nag-offer na pag-aralin siya ng Nursing. Ito ay malaking tulong para balang araw ay may propesyonal na mag-aalaga sa mga kapatid niyang may sakit at makakatulong sa pamilya.

EPILOGO: ANG LAKAS NG PANANAMPALATAYA

Ang kwento ng pamilya Alegre ay hindi lang tungkol sa pera. Ito ay tungkol sa Faith.

Isipin niyo, isang batang may malubhang karamdaman, hirap magsalita, hirap kumilos, pero gabi-gabi ay lumuluhod para magdasal. Hindi siya nagreklamo sa Diyos kung bakit siya may sakit. Ang dasal niya ay “Tulong.”

At dumating ang tulong.

Sabi nga ni Joan: “Kung wala ang Panginoon, walang kayo… Ang Panginoon talaga ang kumilos.”

Sa ngayon, habang nakangiti si JC sa kanyang bagong tahanan, sigurado tayong sa kabilang buhay, nakangiti rin si Christopher King. Ang kanyang pamilya ay hindi pinabayaan. Ang kanyang mga anak ay inaalagaan ng libu-libong “guardian angels” sa lupa—ang mga taong nagbukas ng palad para magbigay ng pag-asa.

Para sa mga nagnanais pang tumulong, bukas pa rin ang kanilang pinto. Dahil sa laban sa Hunter’s Syndrome, kailangan nila ng mahabang pondo at walang katapusang dasal.