Panimula: Ang Misteryo ng Pagkawala ng Isang “Rider” ng Bayan

Sa kasaysayan ng telebisyon sa Pilipinas, may mga mukha at boses na naging bahagi na ng ating pang-araw-araw na buhay. Sila yung mga taong pinapapasok natin sa ating mga sala tuwing gabi, mga boses na pinakikinggan natin habang tayo ay kumakain ng hapunan, at mga kwentistang nagdadala sa atin sa mga lugar na hindi natin maabot.

Isa sa mga pinaka-respetadong pangalan sa larangang ito ay si Jay Taruc. Sino ba naman ang makakalimot sa kanya? Siya ang mukha ng matatapang na dokumentaryo sa “I-Witness.” Siya ang “rider” na naglibot sa buong kapuluan sakay ng kanyang motorsiklo sa programang “Motorcycle Diaries.” Ang kanyang imahe—naka-helmet, naka-jacket, at nakikipagkwentuhan sa mga mangingisda at magsasaka—ay tumatak na sa puso ng masang Pilipino.

Ngunit sa gitna ng kanyang kasikatan, tila isang bula na bigla na lamang siyang naglaho sa GMA Network noong 2018. Walang grand farewell, walang maingay na kontrobersya, basta na lamang nawala ang “Motorcycle Diaries” sa ere.

Marami ang nagtaka. Marami ang nagtanong: “Anyare kay Jay Taruc?” “Tinanggal ba siya?” “May nakaalitan ba siya sa network?” “Lumipat ba dahil sa pera?”

Sa loob ng ilang taon, naging palaisipan ito sa kanyang mga tagahanga. Ngunit sa likod ng mga haka-haka, may isang mas malalim at masakit na katotohanan. Isang kwento ng sakripisyo ng isang ama na mas matimbang pa sa anumang award o ratings sa telebisyon.

Ngayon, ating buksan ang pahina ng kanyang buhay—mula sa pagiging anak ng isang alamat, pagiging hari ng kalsada, hanggang sa pagiging isang ama na handang isuko ang lahat para sa kanyang pamilya.

Kabanata 1: Ang Bigat ng Apelyidong “Taruc”

Bago naging Jay Taruc na kilala natin, siya muna ay si Jose Taruc III. Ipinanganak noong Enero 26, 1973, lumaki si Jay sa anino ng isang higante. Ang kanyang ama, si Joe Taruc, ay itinuturing na isa sa mga haligi ng radio broadcasting sa Pilipinas. Ang boses ng kanyang ama ay institusyon na sa dzRH at sa buong industriya.

Hindi madali ang maging anak ng isang alamat. Sa murang edad, nasaksihan ni Jay ang kapangyarihan ng media—kung paano ang mikropono at salita ay nagiging sandata para sa katotohanan at serbisyo publiko. Ngunit kasama ng pribilehiyong ito ang matinding pressure. May mga inaasahan ang lipunan. May mga mata na laging nakabantay at nagkukumpara. “Magiging kasing-galing ba siya ng tatay niya?”

Sa katunayan, hindi agad sinuportahan ng kanyang ama ang kanyang pagpasok sa journalism. Alam ni Joe Taruc ang “dumi at hirap” ng trabaho—ang panganib sa buhay, ang puyat, at ang madalas na pagsasakripisyo ng oras para sa pamilya. Ayaw sana itong maranasan ng kanyang anak. Muntik na ngang maging dentista si Jay Taruc!

Ngunit nananaig ang lukso ng dugo. Ang kanyang puso ay nasa pagkukuwento. Kumuha siya ng Mass Communication sa Centro Escolar University at doon ay hinubog ang kanyang sariling landas—hindi para gayahin ang kanyang ama, kundi para gumawa ng sariling pangalan.

Kabanata 2: Ang Pagsisimula sa Ibaba at ang Pag-akyat sa I-Witness

Marami ang nag-aakala na dahil “anak ng Diyos” sa media, naging madali ang buhay ni Jay. Pero nagkakamali sila. Pumasok siya sa GMA Network noong 1994, hindi bilang star reporter, kundi bilang isang Production Assistant at Researcher sa programang “Brigada Siete.”

Siya ang taga-timpla ng kape, taga-buhat ng gamit, at taga-kalap ng impormasyon sa likod ng camera. Dito niya natutunan ang tunay na esensya ng pamamahayag. Natuto siyang makinig. Natuto siyang makiramdam. Narealize niya na ang balita ay hindi lang basta headline; ito ay buhay ng mga totoong tao.

Dahil sa kanyang dedikasyon, napansin ang kanyang husay at kalaunan ay naging field reporter. Dito nasubok ang kanyang tapang—pagtakbo sa gitna ng mga rally, paglusong sa baha, at pagpunta sa mga war zones.

Ang kanyang pinakamalaking break ay nang mapabilang siya sa prestihiyosong grupo ng “I-Witness.” Dito, nakilala si Jay Taruc hindi sa pagsigaw o pagpapakitang-gilas, kundi sa kanyang “quiet empathy.” Ang kanyang istilo ay simple pero tagos sa puso. Ang kanyang mga dokumentaryo tungkol sa kahirapan, child labor, at mga sakit ng lipunan ay humakot ng parangal, kabilang na ang Peabody Award na itinuturing na “Oscar” ng broadcast journalism.

Kabanata 3: Ang Pagsilang ng “Motorcycle Diaries”

Kung sa I-Witness ay nakilala ang kanyang talino, sa “Motorcycle Diaries” naman ay minahal ang kanyang puso.

Noong inilunsad ang programang ito, binago nito ang mukha ng dokumentaryo sa Pilipinas. Sa halip na sumakay sa van o helicopter, pinili ni Jay na sumakay sa motorsiklo. Bakit? Dahil ang motorsiklo ang sasakyan ng masa. Ito ang simbolo ng kalayaan at pagiging abot-kamay.

Sa bawat pagpiga niya ng silinyador, dinadala niya tayo sa mga liblib na lugar na hindi naaabot ng signal. Nakipagkaiin siya sa mga magsasaka sa pilapil. Nakipagkwentuhan sa mga sundalo sa bundok. Naging boses siya ng “Ordinaryong Juan.”

Hindi siya celebrity na tinitingala; siya ay kabarkada na dumadalaw. Ang tagumpay ng Motorcycle Diaries ay hindi lang sa ratings, kundi sa epekto nito. Maraming Pilipino ang naramdaman na, “Sa wakas, may nakikinig sa amin.”

Kabanata 4: Ang Lihim na Pighati at ang Dahilan ng Pag-alis

Sa harap ng camera, si Jay Taruc ay ang matapang na rider na kayang suungin ang kahit anong kalsada. Pero sa likod ng camera, humaharap siya sa isang lubak na hindi kayang tawirin ng kahit anong motorsiklo.

Dumating ang taong 2017. Napansin ng mga manonood na natigil ang Motorcycle Diaries. At noong 2018, tuluyan na siyang umalis sa GMA Network.

Ang dahilan ay hindi pulitika sa opisina. Ang dahilan ay ang kanyang anak na si Sofia Gabriela.

Na-diagnose ang kanyang anak ng isang rare at seryosong kondisyon: Spinal Muscular Atrophy (SMA). Ito ay isang sakit na umaatake sa nerve cells, na nagiging dahilan ng panghihina ng kalamnan. Hindi ito simpleng sakit na nadadaan sa gamot. Ito ay nangangailangan ng 24/7 na pag-aalaga, matinding atensyon, at higit sa lahat, emosyonal na lakas ng isang magulang.

Bilang isang ama, kinailangan ni Jay na timbangin ang kanyang priorities. Ang paggawa ng isang de-kalidad na documentary show tulad ng Motorcycle Diaries ay magastos at kumakain ng oras. Kinakailangan niyang mawala ng ilang araw o linggo para mag-shoot sa probinsya.

Sa mga sandaling iyon, naging malinaw kay Jay Taruc ang dapat niyang piliin. Hindi ang kanyang karera. Hindi ang kanyang kasikatan. Hindi ang mga awards. Kundi ang kanyang anak.

Ang pag-alis niya sa GMA ay isang desisyong “praktikal at personal.” Kinailangan niyang magkaroon ng trabaho na magbibigay sa kanya ng mas maraming oras para kay Sofia. Kinailangan niyang bitawan ang programang minahal niya para hawakan ang kamay ng kanyang anak na mas nangangailangan sa kanya.

Ito ang sakripisyo na hindi nakita ng publiko. Habang hinahanap siya ng mga fans, siya ay nasa tabi ng kanyang anak, lumalaban sa hamon ng SMA.

Kabanata 5: Ang Pagbangon at ang Bagong “Ride”

Pero ang isang tunay na mamamahayag ay hindi kailanman tumitigil sa paghahanap ng katotohanan. Nagpahinga lang si Jay, pero hindi siya sumuko.

Saan na siya ngayon?

Si Jay Taruc ay nagbalik, pero sa isang bagong anyo at bagong tahanan. Sa kasalukuyan, siya ay bahagi ng One News at One PH.

Hindi na siya ang full-time field reporter na laging nasa labas. Nag-evolve na siya. Siya na ngayon ay isang news anchor at host na may mas kontrol sa kanyang oras at direksyon.

Ang kanyang passion sa motorsiklo ay hindi nawala. Sa katunayan, mas naging makabuluhan pa ito. Itinatag niya ang “Ride PH,” isang multimedia platform at programa na nakatuon sa kultura ng pagmo-motor sa Pilipinas.

Pero hindi lang ito basta “motovlog.” Sa Ride PH, ginagamit ni Jay ang kanyang impluwensya para isulong ang kaligtasan sa kalsada, disiplina ng mga riders, at karapatan ng mga delivery riders na bumubuhay sa ating ekonomiya.

Naging tulay siya sa pagitan ng gobyerno, eksperto, at ordinaryong rider. Tinatalakay niya ang mga isyu tulad ng riding-in-tandem laws, motorcycle taxi legalization, at road safety education.

Sa digital platform na ito, mas malaya siyang nakakapagpahayag ng kanyang saloobin. Mas personal. Mas direkta. At higit sa lahat, hawak niya ang kanyang oras.

Kabanata 6: Ang Tunay na Kahulugan ng Tagumpay

Ang buhay ni Jay Taruc ngayon ay malayo sa “glamour” ng prime time TV noon. Wala na siguro ang milyon-milyong viewers gabi-gabi. Wala na ang sigawan ng mga fans sa probinsya.

Pero kung tatanungin mo siya, marahil ay sasabihin niyang mas matagumpay siya ngayon.

Bakit? Dahil nahanap niya ang balanse.

Nakakapagtrabaho pa rin siya sa larangang mahal niya—ang journalism at motoring. Nakakapag-ambag pa rin siya sa lipunan. Pero ang pinakamahalaga, present siya bilang ama. Naibibigay niya ang oras at pagmamahal na kailangan ng kanyang pamilya, lalo na ng kanyang anak.

Ang kanyang pag-alis sa spotlight ay hindi pagbagsak; ito ay isang “pagtataas ng antas” ng pagkatao. Pinatunayan niya na ang tunay na sukatan ng isang lalaki ay hindi ang dami ng kanyang tropeo, kundi ang kanyang dedikasyon sa kanyang pamilya.

Pangwakas: Ang Aral ng Kanyang Biyahe

Sa ating mga mambabasa, ang kwento ni Jay Taruc ay nag-iiwan ng isang mahalagang tanong: Ano ba talaga ang mahalaga sa buhay?

Madalas tayong magpakalunod sa trabaho para sa pera at kasikatan. Nakakalimutan natin na ang trabaho ay mapapalitan, pero ang pamilya ay iisa lang.

Si Jay Taruc, ang ating paboritong dokumentarista, ay nagturo sa atin ng kanyang pinakamagandang kwento—hindi sa pamamagitan ng isang palabas sa TV, kundi sa pamamagitan ng kanyang sariling buhay.

Ang kanyang “biyahe” ay patuloy pa rin. Iba na ang ruta, iba na ang destino, pero ang puso ng isang Jay Taruc—may malasakit, matapang, at mapagmahal—ay nananatiling pareho.

Kaya sa mga nagtatanong kung nasaan na siya: Si Jay Taruc ay naririto pa rin. Mas matatag. Mas malalim. At higit sa lahat, mas masaya sa piling ng mga taong tunay na nagmamahal sa kanya.

At para sa atin, iyon ang pinakamagandang balita sa lahat.