PANIMULA: ANG MADUGONG GABI NG ENERO 9

Sa isang tahimik na gabi sa Negros Oriental, inaasahan ng marami ang kasiyahan, tawanan, at pahinga matapos ang mahabang araw ng trabaho. Ngunit noong gabi ng Enero 9, 2026, ang inaasahang gabi ng kasiyahan ay nauwi sa isang bangungot na yumanig hindi lang sa probinsya kundi sa buong Pambansang Pulisya ng Pilipinas.

Isang krimen ang naganap na tila eksena sa isang pelikula—ngunit sa kasamaang palad, ito ay totoo. Ang bida sa kwento ay hindi kriminal na nagtatago sa batas, kundi ang mismong alagad ng batas. Ang mga biktima? Ang kanyang sariling hepe, mga kasamahan sa serbisyo, at isang inosenteng sibilyan na ang tanging kasalanan ay ang mapunta sa maling lugar sa maling pagkakataon.

Ang insidenteng ito ay nag-iwan ng apat na bangkay, mga naulilang pamilya, at isang malaking katanungan sa isipan ng publiko: Gaano ka-ligtas ang ating lipunan kung ang mismong may hawak ng baril at lisensya para magprotekta ay siya palang magiging mitsa ng buhay?

Halina’t himayin natin ang bawat segundo ng pangyayari, ang mga motibo, ang mga nasirang pangarap, at ang malalim na imbestigasyon sa likod ng trahedyang ito.

KABANATA 1: ANG CCTV FOOTAGE NA GUMULANTANG SA LAHAT

Lahat ay nagsimula sa loob ng isang Resto Bar. Sa mga unang ulat, akala ng marami ay rumesponde lamang ang mga pulis sa isang nag-aamok. Ngunit ang katotohanan ay mas masalimuot.

Sa kuha ng CCTV na ngayon ay viral na sa social media, makikita ang isang lalaking nakaupo sa sofa. Siya ay kinilalang si Police Staff Sergeant Bonifacio, 38 anyos. Tahimik siya sa umpisa, ngunit ramdam ang tensyon sa kanyang kilos.

Sa kabilang banda naman ay nakaupo ang isang babae, si Sheila Mae Dina Nawanao, 30 anyos. Walang kaalam-alam si Sheila na iyon na pala ang huling sandali ng kanyang buhay.

Sa video, makikitang tumayo si Bonifacio. Dinuro niya si Sheila. Tila may sinasabi, may ibinabato na salita. At sa isang iglap, walang pag-aatubili, bumunot siya ng baril.

Bang! Bang! Bang!

Makailang ulit niyang pinaputukan ang walang kalaban-laban na babae. Ang mga tao sa paligid ay nagulat, nataranta, at hindi makapaniwala. Matapos ang pamamaril, kalmadong lumabas si Bonifacio ng bar. Pinaluhod pa niya umano ang security guard sa labas bago tuluyang umalis.

Ngunit hindi doon nagtapos ang lagim. Sinundan siya ng tatlong lalaki palabas. Sila ay hindi rumespondeng mga pulis galing sa istasyon—sila ay mga kasamahan ni Bonifacio sa inuman. Sila ay sina Police Captain Jose Edil Sima Franca (Hepe ng Sibulan Police Station), Police Senior Master Sergeant Tristan Chua, at Patrolman Rey Albert Temblor.

KABANATA 2: ANG KOTSE NG KAMATAYAN

Dito nagkaroon ng malaking kalituhan sa unang bugso ng balita. Ang akala ng publiko, hinabol ng mga bayaning pulis ang suspek. Ang totoo, magkakasama sila. Magkakaibigan. Magkakabaro.

Nagawa nilang pasunurin si Bonifacio na sumakay sa kotse. Marahil ay sinusubukan nilang ayusin ang gulo. Marahil ay dadalhin nila ito sa ospital o sa istasyon para sumuko. Si Captain Jose (Hepe) ang nagmaneho. Nasa likod si Bonifacio, katabi ang isa pang pulis.

Ngunit may isang malaking pagkakamali ang nangyari: Hindi nila dinisarmahan at pinosasan nang maayos ang suspek.

Ayon sa imbestigasyon, may dala pang ikalawang baril si Bonifacio na nakatago sa kanyang katawan. Habang bumabyahe ang sasakyan, sumiklab ang isang mainit na pagtatalo. Ang loob ng kotse ay naging kulungan ng galit at alak.

Sa gitna ng byahe, muling nagpaputok si Bonifacio. Binaril niya ang kanyang sariling Hepe na nagmamaneho. Binaril niya ang katabi niya sa upuan. Binaril niya ang isa pang kasama.

Sa loob ng masikip na sasakyan, tatlong pulis ang nalagutan ng hininga sa kamay ng kanilang sariling kasamahan. Ang dapat sana’y pag-uusap ng magkakaibigan ay nauwi sa masaker.

KABANATA 3: SINO SI SHEILA? (Ang Inosenteng Pangarap)

Sa gitna ng usapin tungkol sa mga pulis, huwag nating kalimutan ang unang biktima—ang sibilyan.

Si Sheila Mae Dina Nawanao ay hindi lamang basta pangalan sa police report. Siya ay isang ina. Isang anak. Isang breadwinner.

Tubong Zamboanga del Sur, pinili ni Sheila na magtrabaho sa Negros Oriental para sa kinabukasan ng kanyang dalawang anak. Siya ay Solo Parent. Ang bigat ng mundo ay pasan niya, ngunit hindi siya sumuko.

Ayon sa kanyang ina na si Nanay Lucy, ang huling padala ni Sheila noong Disyembre ay P1,500—pambayad sa inuupahang bahay. Hindi umuwi si Sheila noong Pasko at Bagong Taon. Bakit? Dahil nag-iipon siya.

Ang kanyang panganay na anak ay ga-graduate na ng kolehiyo sa Marso 2026. Ito ang pangarap ni Sheila. Ito ang dahilan kung bakit siya nagtitiis na malayo. “Konting tiis na lang, makakapagtapos na ang anak ko,” marahil ito ang nasa isip niya.

Ngunit ang pangarap na iyon ay ninakaw ng isang bala. Ang ina na hinihintay umuwi para magsabit ng medalya sa Marso ay uuwi na lamang bilang isang bangkay sa loob ng kabaong. Ang video call na inaabangan ng kanyang anak ay hindi na masasagot kailanman.

KABANATA 4: ANG MGA NASAWING PULIS

Hindi rin matatawaran ang sakit na nararamdaman ng pamilya ng tatlong pulis na nasawi.

Si Police Captain Jose Edil Sima Franca, ang hepe, ay nagdiwang pala ng kanyang kaarawan. Ang inuman na iyon ay dapat sana’y selebrasyon ng buhay, ngunit naging mitsa ng kamatayan. Ang kanyang anak na si Anthony, na magtatapos na rin sana ng Nursing at kukuha ng board exam, ay nanghihinayang na hindi na siya makikita ng kanyang ama na maging ganap na nurse. “I love you” ang mga katagang hindi na niya nasabi.

Si Senior Master Sergeant Tristan Chua naman ay naghatid pa ng ulam sa kanyang pamilya bago umalis. Nangako siya sa kanyang asawa na uuwi siya ng alas-diyes ng gabi. Alas-diyes nga dumating ang balita—ngunit hindi ang pag-uwi niya, kundi ang balita ng kanyang pagpanaw. Ang kanyang kapatid na pulis din na si Michael Angelo Chua, ay rumesponde sa lugar, ngunit huli na ang lahat. Wala nang buhay ang kanyang kuya.

KABANATA 5: ANG MOTIBO (BULLYING AT ALAK)

Bakit? Ito ang tanong ng lahat. Anong demonyo ang sumapi kay Bonifacio para patayin ang mga taong kasama niya sa hapag-kainan?

Dalawang anggulo ang tinitingnan ng PNP:

1. Severe Intoxication (Sobrang Kalasingan) Ayon sa ulat, nagsimula ang inuman sa istasyon ng pulis at itinuloy sa bar. Ilang oras na silang umiinom. Ang alak, kapag sumobra, ay nag-aalis ng katinuan. Ito ang nagtutulak sa tao na gumawa ng mga bagay na hindi niya gagawin kung siya ay nasa tamang pag-iisip. Dahil dito, sinibak ang Provincial Director dahil sa Command Responsibility—mahigpit na ipinagbabawal ang pag-inom ng alak ng mga pulis sa pampublikong lugar.

2. Bullying at Work Politics Ngunit may mas malalim na ugat. Sa salaysay ni Bonifacio matapos sumuko, sinabi niyang “Pinagkakaisahan siya.” Ayon sa suspek, binu-bully siya ng kanyang mga kasamahan sa Intelligence Unit. May sama siya ng loob.

Lumabas sa imbestigasyon na ang mga biktimang pulis ay nagsumite pala ng “Derogatory Report” laban kay Bonifacio bago ang krimen. Ito ay dokumento na nagsasabing hindi maganda ang serbisyo o ugali ng isang pulis. Posibleng nalaman ito ni Bonifacio. Sa ilalim ng impluwensya ng alak, ang sama ng loob ay naging poot. Ang poot ay naging karahasan.

May mga haka-haka ring “agawan sa babae” o love triangle kay Sheila, ngunit nilinaw ng imbestigador na walang katotohanan ito. Ang galit ay personal at propesyonal.

KABANATA 6: ANG PAGSUKO AT ANG HUSTISYA

Bandang alas-diyes ng gabi, Enero 9, sumuko si Bonifacio. Kasama niya ang kanyang asawa at anak. Umuwi pa siya sa kanila bago nagpasyang harapin ang batas.

Ngayon, siya ay nakakulong at nahaharap sa kasong Multiple Murder. Walang pyansa. Ang kanyang karera bilang pulis ay tapos na. Ang kanyang buhay ay gugugulin na sa loob ng rehas.

Ngunit sapat ba ito?

Sapat ba ang pagkakulong niya para ibalik ang buhay ni Sheila na breadwinner ng pamilya? Sapat ba ito para sa mga anak ng mga pulis na nawalan ng ama?

PANGWAKAS: ANG LEKSYON SA LIKOD NG TRAHEDYA

Ang trahedyang ito sa Negros Oriental ay isang masakit na “wake-up call.”

Una, sa Disiplina ng Pulisya. Ang pag-inom sa pampublikong lugar habang may dalang baril ay isang resipe para sa disgrasya. Ang “Command Responsibility” ay dapat pairalin nang mahigpit.

Pangalawa, sa isyu ng Mental Health at Workplace Bullying. Kung totoo ang sinabi ni Bonifacio na siya ay binu-bully o pinagkakaisahan, ipinapakita nito na ang toxic na environment sa trabaho ay pwedeng humantong sa karahasan. Kahit ang mga pulis ay tao rin na napupuno. Ngunit kailanman, ang pagpatay ay hindi solusyon sa sama ng loob.

At panghuli, ang Halaga ng Buhay. Isang gabi ng kawalan ng kontrol ang sumira sa kinabukasan ng limang pamilya (kasama ang pamilya ng suspek).

Sa mga naulila ni Sheila, Captain Jose, Tristan, at Rey, ang aming taos-pusong pakikiramay. Nawa’y makamit ninyo ang hustisya sa pinakamabilis na panahon.

Huwag nating hayaang maging numero lang sila sa istatistika. Ang kwento nila ay paalala na sa bawat kalabit ng gatilyo, hindi lang bala ang lumalabas—kundi pangarap, pag-asa, at kinabukasan ang nawawasak.